Home » ادبیات » منتخب ادبیات کلاسیک – حافظ ۲

منتخب ادبیات کلاسیک – حافظ ۲

شعر حافظمنتخب غزلیات حافظ – گلچین غزل های ۷۰ تا ۱۳۰

.

شعر حافظ برای تمام فارسی زبانان شناخته است و حتی می توان گفت به یکی از شاخص های اصلی هویت فرهنگی ایرانیان تبدیل شده است. امروزه هرکس در هر جا نامی از ادبیات فارسی و فرهنگ ایرانی شنیده باشد، مسلما به عنوان اولین نماد این فرهنگ و زبان، شعر حافظ و غزل حافظ را می شناسد. ما در اینجا کوشیدیم تا گلچینی از بهترین و زیباترین اشعار حافظ را گرد هم آوریم. پیش از این در قسمت اول گلچین غزلیات حافظ، را منتشر کرده بودیم و اکنون بخش دوم از گلچین غزلیات حافظ را در بخش گلچین ادبیات کلاسیک یا کهن فارسی ارائه می گردد.

 

 

 

 

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست                          در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیس

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست                   در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند                          عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست

چیست این سقف بلند ساده بسیارنقش                              زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است            کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب                            کاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست

هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو                    کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست

بر در میخانه رفتن کار یکرنگان بود                             خودفروشان را به کوی می فروشان راه نیست

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست                     ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است                               ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست                     عاشق دردی کش اندر بند مال و جاه نیست

…..

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست                        آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود                      در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار                              کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد                          جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک توان دید چون هلال                           هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست

فرصت شمر طریقه رندی که این نشان                           چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست

نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو                              حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

…..

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست                    منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری                               سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب                         خجل از کرده خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی                                 سیل خیز از نظرم رهگذری نیست که نیست

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند                            با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده برنجم ور نی                            بهره مند از سر کویت دگری نیست که نیست

از حیای لب شیرین تو ای چشمه نوش                            غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز                        ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیه عشق تو روباه شود                                  آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست                         زیر صد منت او خاک دری نیست که نیست

از وجودم قدری نام و نشان هست که هست                      ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است                   در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

……

حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست                       باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست

از دل و جان شرف صحبت جانان غرض است                 غرض این است وگرنه دل و جان این همه نیست

منت سدره و طوبی ز پی سایه مکش                             که چو خوش بنگری ای سرو روان این همه نیست

دولت آن است که بی خون دل آید به کنار                        ور نه با سعی و عمل باغ جنان این همه نیست

پنج روزی که در این مرحله مهلت داری                        خوش بیاسای زمانی که زمان این همه نیست

بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی                                  فرصتی دان که ز لب تا به دهان این همه نیست

زاهد ایمن مشو از بازی غیرت زنهار                            که ره از صومعه تا دیر مغان این همه نیست

دردمندی من سوخته زار و نزار                                   ظاهرا حاجت تقریر و بیان این همه نیست

نام حافظ رقم نیک پذیرفت ولی                                    پیش رندان رقم سود و زیان این همه نیست

…..

جز آستان توام در جهان پناهی نیست                             سر مرا به جز این در حواله گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد من سپر بینداز                                   که تیغ ما به جز از ناله‌ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم                                  کز این بهم به جهان هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر                                بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سروم                                 که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن                           که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

عنان کشیده رو ای پادشاه کشور حسن                            که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست

چنین که از همه سو دام راه می‌بینم                               به از حمایت زلفش مرا پناهی نیست

خزینه دل حافظ به زلف و خال مده                               که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست

…..

بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت                     و اندر آن برگ و نوا خوش ناله های زار داشت

گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست                   گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض                       پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت

در نمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست                        خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت

خیز تا بر کلک آن نقاش جان افشان کنیم                         کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن                             شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت

وقت آن شیرین قلندر خوش که در اطوار سیر                   ذکر تسبیح ملک در حلقه زنار داشت

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت                      شیوه جنات تجری تحتها الانهار داشت

…..

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت                         که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش                        هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست                     همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها                                 مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل                                   تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس                              پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر به کف آری جامی                           یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

……

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت                           ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی                               هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل                        ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد                                 هر که خاک در میخانه به رخساره نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا                             زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت

گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو                              گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت

سخن عشق نه آن است که آید به زبان                            ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت                         چه کند سوز غم عشق نیارست نهفت

…..

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت                      آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین                           کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش                              آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم                           سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران                                   در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت                           عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بندیم چو آن قبله نه این جاست                         در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید                       هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه                              زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

…..

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت                             روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود                        بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت

بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم                            وز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد                          دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن                           در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم                         کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

……

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت                              آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع                            شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت

زین آتش نهفته که در سینه من است                              خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست               از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم                                  دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت

آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت                          کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان                            زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت

می خور که هر که آخر کار جهان بدید                           از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند                              کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد                             حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت

…..

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت                          فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر                            کنایتی است که از روزگار هجران گفت

نشان یار سفرکرده از که پرسم باز                                که هر چه گفت برید صبا پریشان گفت

فغان که آن مه نامهربان مهرگسل                                 به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت

من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب                        که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت

غم کهن به می سالخورده دفع کنید                                که تخم خوشدلی این است پیر دهقان گفت

گره به باد مزن گر چه بر مراد رود                              که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو                              تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت

مزن ز چون و چرا دم که بنده مقبل                               قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت

که گفت حافظ از اندیشه تو آمد باز                                من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت

…..

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت                              جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک                                  باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرویت بنما تا سحر گهی                                  دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی                                 صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب                          بیمار بازپرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار                              بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد                            منت پذیر غمزه خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیل اشکبار                              تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل                          در پای دم به دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست                    فی الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

……

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت                             گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم                          یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس                               گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا                          سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی                  جانا روا نباشد خونریز را حمایت

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود                          از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایت

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود                          زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت

ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم                                 یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت

این راه را نهایت صورت کجا توان بست                        کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم                             جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت

عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ                       قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت

…..

مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت                           خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت

پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن                   که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم                         که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی               صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی                      برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی‌حاصل                   من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی                  نیاید هیچ در چشمش به جز خاک سر کویت

……

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج                         سزد اگر همه دلبران دهندت باج

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش                          به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز                      سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج

دهان شهد تو داده رواج آب خضر                                لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت                         که از تو درد دل ای جان نمی‌رسد به علاج

چرا همی‌شکنی جان من ز سنگ دلی                             دل ضعیف که باشد به نازکی چو زجاج

لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است                          قد تو سرو و میان موی و بر به هیئت عاج

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی                             کمینه ذره خاک در تو بودی کاج

…..

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد                         ور نه اندیشه این کار فراموشش باد

آن که یک جرعه می از دست تواند دادن                        دست با شاهد مقصود در آغوشش باد

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت                               آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد

شاه ترکان سخن مدعیان می‌شنود                                  شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد

گر چه از کبر سخن با من درویش نگفت                        جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

چشمم از آینه داران خط و خالش گشت                           لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد

نرگس مست نوازش کن مردم دار                                 خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ                              حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد

…..

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد                              وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد

از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر                                ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد

دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم                            چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد

از رهگذر خاک سر کوی شما بود                                هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد                                  بس کشته دل زنده که بر یک دگر افتاد

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات                             با دردکشان هر که درافتاد برافتاد

گر جان بدهد سنگ سیه لعل نگردد                               با طینت اصلی چه کند بدگهر افتاد

حافظ که سر زلف بتان دست کشش بود                           بس طرفه حریفیست کش اکنون به سر افتاد

…….

عکس روی تو چو در آینه جام افتاد                               عارف از خنده می در طمع خام افتاد

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد                       این همه نقش در آیینه اوهام افتاد

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود                       یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید                             کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم                             اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار                           هر که در دایره گردش ایام افتاد

در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ                            آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی                       کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد

زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت                          کان که شد کشته او نیک سرانجام افتاد

هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است                         این گدا بین که چه شایسته انعام افتاد

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی                              زین میان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

……

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد                      صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت                        هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم                               که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست                              آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن                    هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی                    خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران دل حافظ خون شد                          از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

……

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد                           که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

سر ما فرونیاید به کمان ابروی کس                               که درون گوشه گیران ز جهان فراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم                           تو سیاه کم بها بین که چه در دماغ دارد

به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله                          به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن                          مگر آن که شمع رویت به رهم چراغ دارد

من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییم                     که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم                        طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد

سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ                            که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

…..

دلی که غیب نمای است و جام جم دارد                           ز خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد

به خط و خال گدایان مده خزینه دل                               به دست شاهوشی ده که محترم دارد

نه هر درخت تحمل کند جفای خزان                              غلام همت سروم که این قدم دارد

رسید موسم آن کز طرب چو نرگس مست                       نهد به پای قدح هر که شش درم دارد

زر از بهای می اکنون چو گل دریغ مدار                        که عقل کل به صدت عیب متهم دارد

ز سر غیب کس آگاه نیست قصه مخوان                          کدام محرم دل ره در این حرم دارد

دلم که لاف تجرد زدی کنون صد شغل                           به بوی زلف تو با باد صبحدم دارد

مراد دل ز که پرسم که نیست دلداری                             که جلوه نظر و شیوه کرم دارد

ز جیب خرقه حافظ چه طرف بتوان بست                        که ما صمد طلبیدیم و او صنم دارد

…..

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد                      بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب                         بقای جاودانش ده که حسن جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود                   ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینم                  کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق                           به غماز صبا گوید که راز ما نهان دارد

بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل دل بشنو                   که از جمشید و کیخسرو فراوان داستان دارد

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل                  که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد

خدا را داد من بستان از او ای شحنه مجلس                      که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

به فتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن                    که آفت‌هاست در تاخیر و طالب را زیان دارد

ز سروقد دلجویت مکن محروم چشمم را                         بدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

ز خوف هجرم ایمن کن اگر امید آن داری                       که از چشم بداندیشان خدایت در امان دارد

چه عذر بخت خود گویم که آن عیار شهرآشوب                 به تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد

….

هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد                      سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است                   کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

دهان تنگ شیرینش مگر ملک سلیمان است                      که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد

لب لعل و خط مشکین چو آنش هست و اینش هست             بنازم دلبر خود را که حسنش آن و این دارد

به خواری منگر ای منعم ضعیفان و نحیفان را                  که صدر مجلس عشرت گدای رهنشین دارد

چو بر روی زمین باشی توانایی غنیمت دان                     که دوران ناتوانی‌ها بسی زیر زمین دارد

بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است                        که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه چین دارد

صبا از عشق من رمزی بگو با آن شه خوبان                   که صد جمشید و کیخسرو غلام کمترین دارد

و گر گوید نمی‌خواهم چو حافظ عاشق مفلس                     بگوییدش که سلطانی گدایی همنشین دارد

….

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد                                خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست                     که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای                              فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان                            نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی                              ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت                           ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری                             که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راهگذارت کجاست تا حافظ                                  به یادگار نسیم صبا نگه دارد

…..

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد                            نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی                                      که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور                       خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قندپرست                              تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال                              پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند                               درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق                         هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست                             شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند                             و از زبان تو تمنای دعایی دارد

…..

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد                             بنده طلعت آن باش که آنی دارد

شیوه حور و پری گر چه لطیف است ولی                       خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

چشمه چشم مرا ای گل خندان دریاب                             که به امید تو خوش آب روانی دارد

گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا                      نه سواریست که در دست عنانی دارد

دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی                             آری آری سخن عشق نشانی دارد

خم ابروی تو در صنعت تیراندازی                               برده از دست هر آن کس که کمانی دارد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز                          هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف                                هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای                          هر بهاری که به دنباله خزانی دارد

مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش                            کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد

…..

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد                             بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش                          عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینم                                  آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته‌ست مشو ایمن از او                             اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد

در خیال این همه لعبت به هوس می‌بازم                          بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد                       ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد

بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخر                          سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد

جام مینایی می سد ره تنگ دلیست                                منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است                         هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یار                               خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

….

.

.

.

.

ادبیات, ادبیات کلاسیک   کلمات مرتبط: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *